Even voorstellen

[Guest]

Hoi,
Zo te zien ben ik de eerste fan die hier binnenkom ?
En het duurde wel even voordat ik in de forum ben gesprongen want mijn lieve hond is twee weken geleden overleden. Daarom kwam ik daar even niet aan toe. Mijn hond heet Pablo en zijn lichaam was op (elf jaar oud). Wij hebben hem moeten laten inslapen. Nu gaat het wel alweer met ons, maar het gemis blijft. Het is nog even te verwerken.
In de serie CHiPs waren de camera's ook sterk gericht op de emoties, viel mij op, zoals Ponch keek verdrietig, of Jon was prikkelbaar, enz. Dat speelde ook een rol waarom die serie mij erg aantrok. Er was ook geen geweld met wapens. Al die uitstraling van die motoragenten en hun snelle motoren. Glimmende helmen, aantrekkelijk door de uniform, zonnige LA.
Ik wist de eerste keer nog heel goed. Dat was heel toevallig. Mijn vriendje Syl logeerde bij ons. Toen mijn kleine broertje de tv aan het zappen was, zag Syl CHiPs en hij riep dat het heel mooi was. Ik kende CHiPs niet en keek. Meteen was ik verkocht ! Ik vond Larry meteen hartstikke leuk en pas na een of twee afleveringen vond ik Erik ook tof.
En hoe was het de eerste keer bij jullie ? Chippies-groetjes Ladybird

[Jessy]

Hoi Ladybird!

Jaja je bent onze allereerste gast hier

Het spijt me te horen van het overlijden van Pablo. Dat moet inderdaad een groot verdriet zijn, we wensen je dan ook veel sterkte toe.

Emoties spelen inderdaad een grote rol en CHiPs en dat deden de acteurs met verve. Je noemt precies alle dingen op die ook mij als toen 4, 5-jarige de ogen uitstaken en waardoor CHiPs altijd een plaatsje in m'n hart is blijven behouden. Hoewel ik de engelse taal nog niet machtig was en ik de ondertitels niet kon lezen, was mijn aandacht dan ook meestal verdeeld over Jon en Ponch. Vooral als Ponch zijn oogverblindende glimlach liet zien smolt ik weg. Later heb ik dan intresse gekregen voor Jon en dat is tot nu toe gebleven. Ook de prachtige motoren steken telkens m'n ogen uit en het is een droom van mij om ooit eens zo eentje te mogen besturen, alhoewel ik geen motorrijbewijs heb. Ik denk dat het een fantastisch gevoel moet zijn om zo'n machine onder je te voelen grommen. Eén scene die me altijd als kind is bijgebleven was uit de aflevering 'Dog Gone', toen Jon zich van z'n motor moest laten vallen. Die heb ik jaren bij me gedragen totdat men eindelijk de serie nog eens op tv gaven. Wat een zalig moment was dat om die aflevering volledig terug te zien. Sindsdien heeft het CHiPs virus me weer helemaal te pakken

[Guest]

Is er ook een moment dat het virus minder wordt. Soms kan ik er echt hopeloos van worden. Het enige dat dan helpt is het feit dat je kennelijk niet de enige bent.

[Jessy]

Natuurlijk wordt het al eens minder. Bij mij heb ik dan van de een op andere moment zo genoeg ervan dat ik ze een hele tijd niet kan zien.
Dan baal ik er gewoon van. Dit kan een week duren maar ook meerdere maanden. Dan heb ik interesse in een andere tv-serie waar ik dan de hele tijd naar kijk totdat ik terug zin in CHiPs krijg.
Mijn liefde voor CHiPs gaat op en af.

[CHPLadybird]

Hey,

Ja bij mij zijn er ook momenten dat het minder wordt. Wanneer ik iets anders heb in mijn hoofd, of druk met iets anders bezig ben of andere behoefte heb bijv. een bepaalde computerspelletje spelen.
Maar van Chips balen, nee volgens mij heb ik dat nooit gehad. Dat gevoel "balen van Chips" ken ik niet. Maar dat kan... iedereen is ook verschillend.

Ik heb ook momenten gehad dat het wel extreem ging. Toen die Chips'99 the movie pas uitkwam en op tv lieten ze de fragmenten daarvan zien.
Ik heb die fragmenten opgenomen en op dat moment was ik zo vol van dat ik het meteen achter elkaar steeds opnieuw bekeek. Zo blij omdat ik hen heel lang niet meer heb gezien of gehoord (toen had ik geen internet en het was namelijk stil rond Chips). Het gevolg was dat ik die nacht niet kon slapen omdat ik steeds die beelden voor me zag afspelen, oei oei. :lol:
En toen ik pas internet had, was ik ook op hol geslagen om heleboel informatie aan het zoeken over Larry en Erik en kon er niet meer mee stoppen. Ik was zeker best wel een lange tijd lang zoet mee en zelfs tot diep in de nacht ! 8) Ik zat wel vol ongeloof dat er zoveel over hen te vinden was (nu nog steeds eigenlijk).

Zo zie je maar, het gaat op en neer. Dat is normaal.

Gr Ladybird

[Iris]

Nou, jullie stellen mij in iedergeval gerust. In mijn directe omgeving zijn de dingen in iedergeval moeilijker te delen. Men vindt het raar en snapt het echt niet. Des te beter dat ik het met jullie kan delen. Uitkijkend naar de tijd dat het wat minder wordt en ik er iets ontspannender mee om kan gaan.

[Maroes]

hallo,

ik ben nieuw, heb onlangs de site gevonden, vind het reuzeleuk

fan van Tom Reilly, vroeger van Erik Estrada

zijn er nog zo mensen die weinig naar chips mochten kijken van hun ouders ?
bij ons was dat het geval,
en eerlijk gezegd, ik weet er ook nog bitter weinig van,
aan de weinige zaken die ik me nog herinner, heb ik wel leuke herinneringen.
Vooral daarom apprecieer ik die clips erg...
Dus als er nog leuke clips zijn die je online kunt zetten (van het zesde seizoen), laat maar komen, ik ben er jullie erg dankbaar om.

Waarom zijn er zo weinig Tom Reilly-fans ?

Groetjes,

Maroes

[CHPLadybird]

Hallo Maroes !

Van harte warme welkom hier! Hartstikke leuk dat je ook erbij bent gekomen.
Door het lezen van deze forum ken je mij ongeveer al, denk ik.

Quote:Waarom zijn er zo weinig Tom Reilly-fans ?

Daar weet ik geen antwoord op. Tom is ook mooi, leuk en lief om te zien.
Toen Tom Larry verving, waren mijn paar klasgenoten wel blij. Omdat Tom knapper, aantrekkelijker en leuker is dan Larry, zeiden ze.

Hoop jou vaker hier te zien.

Chippiesgroetjes van Ladybird